Historia 

Zakonu Posługujących Chorym - Ojcowie Kamilianie

Początki Zakonu

Zakon Kleryków Regularnych Posługujących Chorym (Ordo Clericorum Regularium Ministrantium Infirmis), zwany Kamilianami, został założony w 1584 roku przez św. Kamila de Lellis. Oficjalne zatwierdzenie Zakonu nastąpiło 21 września 1591 roku z woli papieża Grzegorza XIV.

Charyzmatem Zakonu jest służba ludziom chorym, cierpiącym i umierającym, realizowana z miłością, oddaniem i gotowością do poświęcenia własnego życia. Wyrazem tego powołania jest czwarty ślub zakonny, składany obok ubóstwa, czystości i posłuszeństwa – ślub służenia chorym nawet z narażeniem życia.

Znakiem rozpoznawczym Kamilianów jest czerwony krzyż noszony na habicie – symbol miłości miłosiernej, ofiarności i obecności Chrystusa w osobie chorego.

Rozwój Zakonu na świecie

Na przestrzeni wieków Zakon doświadczał zarówno dynamicznego rozwoju, jak i  okresów trudnych. W XVIII wieku poważne kryzysy przyniosła polityka Napoleona Bonaparte oraz represje rządów włoskich. Odrodzenie nastąpiło w XIX wieku, m.in. dzięki ks. Kamilowi Cezarowi Brescianiemu, który zapoczątkował nowy rozwój Zakonu w Wenecji.

W kolejnych latach Kamilianie rozszerzyli swoją działalność na całą Europę, a w XX wieku także na inne kontynenty: Amerykę Północną i Południową, Afrykę, Azję, Oceanię. Obecnie Zakon działa w ponad 30 krajach świata, podejmując posługę w szpitalach, domach opieki, na misjach oraz wśród ludzi najbardziej potrzebujących.

Początki Kamilianów w Polsce

Idea św. Kamila dotarła na ziemie polskie na początku XX wieku dzięki działalności niemieckich Kamilianów.
W 1905 roku trzej zakonnicy otworzyli pierwszy dom zakonny w Miechowicach koło Bytomia. Równocześnie poszukiwano miejsca na stworzenie nowoczesnej placówki leczniczej.

W 1907r. w Tarnowskich Górach zakończono budowę Lecznicy św. Jana Chrzciciela, gdzie leczono osoby uzależnione od alkoholu oraz – przez pewien czas – osoby chore psychicznie. W 1928 r. w Zabrzu powstał duży kompleks leczniczy, przeznaczony głównie dla osób starszych. W tym czasie do Zakonu zaczęli wstępować kandydaci z całej Polski.

Polska Prowincja i czas prób

Po II wojnie światowej, w 1946 roku, została utworzona Polska Prowincja Zakonu Posługujących Chorym. Jej rozwój został jednak gwałtownie przerwany w 1950 roku, kiedy władze komunistyczne odebrały Zakonowi wszystkie prowadzone przez niego szpitale i upaństwowiły je.

Od tego momentu możliwa była jedynie działalność duszpasterska w czterech parafiach:

• Tarnowskie Góry
• Zabrze
• Biała Prudnicka
• Taciszów

W tych miejscach Kamilianie kontynuowali posługę chorym w domach prywatnych, w szpitalach, mimo licznych trudności i restrykcji.

Posługa misyjna

Polscy Kamilianie pracują również poza granicami kraju: w Niemczech, Austrii, Francji i we Włoszech (m.in. w Rzymie). Szczególnym dziełem misyjnym jest Madagaskar, gdzie prowadzą szpital, aptekę, szkołę oraz wioskę trędowatych. Od niedawna Zakon działa także w Gruzji i Armenii.

Kamilianie w Białej Prudnickiej

Szczególne miejsce w historii Polskiej Prowincji zajmuje Biała Prudnicka, gdzie Kamilianie posługują nieprzerwanie od 1950 roku.

Pierwszym Kamillianinem, który przybył do Białej Prudnickiej, był ojciec Alojzy Kurtz. Dnia 12 sierpnia 1950 roku przyjechał on na nową placówkę, aby objąć urząd i obowiązki Proboszcza. Jego przyjazd zapoczątkował stałą obecność Zakonu w mieście i Parafii.

Pierwsi Ojcowie pozostawili po sobie wymowne świadectwo zapisane w kronice zakonnej:

"Dziwne są, cudowne są drogi Opatrzności Bożej. Zakon nasz tak mało znany, wszędzie wzbudza zdziwienie i zainteresowanie.
Co to za jedni ci księża z tymi czerwonymi krzyżami?
Wolą Bożą kierowani przybyliśmy do Białej Prudnickiej, by dać się poznać jako synowie Świętego Kamila. Nie znamy dalszych planów Bożych odnośnie naszej Prowincji. Znamy jednak naszą przyszłość. Będzie ona taka, na jaką sobie zasłużymy życiem i modlitwą."

Zapisano także pierwsze wrażenia związane z miastem i jego mieszkańcami:

"Pierwsze wrażenie dobre. Miasteczko położone 10 km na północ od Prudnika.
Mieszkańcy w 80% autochtoni, reszta repatrianci.
Wszyscy poczciwi ludzie."

Od tamtego czasu Kamilianie wpisali się trwale w życie religijne i społeczne Białej Prudnickiej. Ich posługa koncentruje się na duszpasterstwie parafialnym oraz szczególnej trosce o chorych, osoby starsze i umierające – zgodnie z charyzmatem Św. Kamila.