Patron Miasta
Święty Kamil de Lellis
– patron chorych, cierpiących i Białej
Święty Kamil de Lellis był Włochem, urodzonym 25 maja 1550 roku w Bucchianico, niewielkim miasteczku w prowincji Chieti w Abruzji. Pochodził z rodziny szlacheckiej – jego ojciec Giovanni był żołnierzem w armii Karola V, a matka, z rodu Compellis, była pobożną i zacną kobietą. Jeszcze przed narodzinami Kamila matka miała sen, który wzbudził w niej niepokój: ujrzała syna stojącego w otoczeniu chłopców z czerwonymi krzyżami na piersiach – znak, który kojarzył się jej z przestępcami.
Matka zmarła, gdy Kamil miał trzynaście lat, a ojciec zabrał go do wojska, gdy chłopiec miał siedemnaście lat. Wspólnie walczyli w wojnach przeciwko Turkom, jednak choroba przerwała ich służbę – ojciec zmarł, a Kamil został sam. Prowadził burzliwe życie, zaciągał się kilkakrotnie do wojska i tracił zarobione pieniądze w grach hazardowych. Do tego stopnia popadł w biedę, że musiał żebrać o chleb i sprzedawał nawet własny tytuł szlachecki.
Od żebraka do zakonnika
Przełom nastąpił 30 listopada 1574 roku, kiedy Kamil prosił o jałmużnę przed kościołem kapucynów w Manfredonii. Został zatrudniony przy budowie klasztoru. Obserwując gorliwych zakonników, ich modlitwę i radość w służbie Bogu, Kamil poczuł w sercu pragnienie życia pełnego modlitwy i oddania.
2 lutego 1575 roku przeżył głębokie nawrócenie wracając z klasztoru San Giovanni Rotondo. Postanowił całkowicie zerwać z dawnym życiem i poświęcić się Bogu. Niedługo potem otrzymał habit franciszkański, jednak rana na nodze – pozostałość po wojnie – uniemożliwiła złożenie ślubów.
Szpital św. Jakuba i powołanie do służby chorym
Kamil udał się do Rzymu, do Szpitala Świętego Jakuba, gdzie przez cztery lata leczył ranę, a przy tym służył chorym z pełnym oddaniem. Tam odkrył, że w cierpiących spotyka samego Chrystusa. Wkrótce został ekonomem szpitala i zrozumiał, jak bardzo potrzebna jest pomoc cierpiącym, nie tylko fizyczna, ale też duchowa.
Podczas trudności w realizacji swojej wizji doznał mistycznego doświadczenia: Jezus przemówił do niego z krzyża:
"Dlaczego martwisz się człowieku małej wiary? Idź naprzód! Ja będę z tobą. To przecież moje dzieło, nie twoje."
Założenie Zakonu Kamilianów
Zachęcony przez Świętego Filipa Neri, Kamil studiował w Kolegium Rzymskim prowadzonym przez jezuitów. W 1584 roku przyjął święcenia kapłańskie. 18 marca 1586 roku papież Sykstus V zatwierdził jego wspólnotę jako Stowarzyszenie Sług Chorych, pozwalając nosić czerwony krzyż na habicie. 21 września 1591 roku papież Grzegorz XIV nadał jej rangę zakonu pod nazwą Zakon Kleryków Regularnych Posługujących Chorym – kamilianów.
Kamil przemierzał Włochy, niosąc pomoc chorym, cierpiącym w miastach i wioskach. Sam również ciężko chorował i zmarł 14 lipca 1614 roku w Rzymie.
Patronat i kanonizacja
Święty Kamil de Lellis został beatyfikowany w 1742 roku, a kanonizowany w 1746 roku. Leon XIII (1886) ogłosił go patronem wszystkich chorych i szpitali, a Pius XI (1930) – patronem personelu medycznego. Jego wspomnienie liturgiczne przypada 14 lipca, a relikwie znajdują się w kościele św. Magdaleny w Rzymie.
Święty Kamil w Białej
W naszym kościele również znajdują się relikwie Św. Kamila, które są przedmiotem czci i modlitwy wiernych. Od 2000 roku, decyzją ówczesnego burmistrza Henryka Małka, na wniosek radnego i przewodniczącego Joachima Kosza, Święty Kamil został ustanowiony patronem Białej.
Święty Kamil pozostaje wzorem bezinteresownej miłości, cierpliwości i poświęcenia, ucząc, że w służbie cierpiącym spotykamy samego Chrystusa. Jego słowa inspirują:
,,Daj Boże, abym mógł umierać z rękami zniszczonymi przez miłosierdzie.."
,,Że też nie mam stu ramion, aby nieść pomoc tym biednym, którzy wzywają pomocy."
,,Za łaską Bożą bowiem pragniemy służyć wszystkim cierpiącym z miłością, jaką kochająca matka darzy swe jedyne dziecko."
Modlitwa do Św. Kamila de Lellis: