Uroczystość Wszystkich Świętych i Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych w naszej Parafii

Początek listopada zajmuje szczególne miejsce w życiu Kościoła. To dni, w których nasze myśli i serca kierujemy ku wieczności. 1 listopada obchodzimy Uroczystość Wszystkich Świętych – dzień radości z chwały tych, którzy osiągnęli już niebo i cieszą się oglądaniem Boga twarzą w twarz. 2 listopada, we Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych, Kościół zaprasza nas do szczególnej modlitwy za tych, którzy odeszli z ziemskiego życia i oczekują pełnego zjednoczenia z Bogiem. Są to dni przepełnione modlitwą, refleksją, wdzięcznością i nadzieją. Odwiedzamy groby naszych bliskich, zapalamy znicze, przynosimy kwiaty, ale przede wszystkim pamiętamy o tym, co najważniejsze – o modlitwie za zmarłych i o naszej własnej drodze do świętości.

Podczas uroczystej Eucharystii w naszej świątyni szczególnym znakiem obecności były relikwie świętych i błogosławionych. W homilii O. Ireneusz Sajewicz MI zwrócił uwagę na niezwykłe bogactwo historii życia świętych. Każdy z nich miał inną drogę, inne doświadczenia, inne powołanie i własną historię spotkania z Bogiem. Nie ma jednej, jednakowej drogi do świętości. Jedni odnajdywali ją w życiu pustelniczym i modlitwie, inni w posłudze chorym, trosce o ubogich, pracy, cierpieniu, a jeszcze inni w odważnym świadectwie wiary aż do oddania życia. Każdy z nich budował swoją świętość inaczej, ale wszystkich łączyła miłość do Boga i wierność Chrystusowi. To również zadanie dla każdego z nas. Nie musimy być kimś innym, aby zostać świętymi. Mamy budować świętość w swoim życiu, w swojej rodzinie, pracy, codziennych obowiązkach, w relacjach z drugim człowiekiem. Świętość rodzi się z małych gestów miłości, przebaczenia, cierpliwości, uczciwości i wierności Bogu. Święci są naszymi orędownikami i przewodnikami. Nie pozostają jedynie postaciami z odległej przeszłości. Ich obecność w Kościele przypomina nam, że niebo jest celem naszej ziemskiej pielgrzymki, a droga do niego jest otwarta dla każdego człowieka.

Warto w tym miejscu wspomnieć o Litanii do Wszystkich Świętych, którą odnajdujemy w naszym modlitewniku "Droga do Nieba". Przyzywamy w niej całe zastępy świętych – apostołów, męczenników, wyznawców, dziewice i wszystkich tych, którzy swoim życiem dali świadectwo Ewangelii. Prosimy ich o wstawiennictwo i wypraszanie potrzebnych łask. Jednocześnie ich imiona i historie wskazują nam drogę do nieba, zachęcając, abyśmy również podejmowali wysiłek budowania własnej świętości.

W naszej świątyni szczególnym miejscem pamięci o świętych są gabloty wotywne, w których przechowywane są relikwie. Stanowią one nie tylko cenne świadectwo historii Kościoła, ale przede wszystkim przypominają o konkretnych osobach, które swoim życiem odpowiedziały na Boże wezwanie. Gabloty zostały wykonane z niezwykłą starannością. Relikwie umieszczone są w galonie, czyli ozdobnej siateczce w kolorze złotym, i przytrzymywane za pomocą dekoracyjnych mosiężnych rozet. Nad każdą relikwią znajduje się tasiemka opisowa, określana jako cedula, zawierająca łacińską inskrypcję wskazującą osobę, do której należą szczątki. Całość otaczają misterne hafty wykonane z drobnych perełek, koralików i nici w złotym odcieniu. Każdy z tych szczegółów podkreśla szacunek, z jakim Kościół przechowuje relikwie tych, którzy osiągnęli chwałę nieba.

W gablotach wotywnych relikwie:

Święty Justyn Męczennik (Sanctus Iustinus Martyr) – filozof, apologeta i obrońca chrześcijańskiej wiary

Święty Justyn Męczennik, żyjący około 100–165 roku, należy do najważniejszych postaci pierwszych wieków chrześcijaństwa. Był filozofem, teologiem i jednym z najwybitniejszych apologetów, czyli obrońców wiary chrześcijańskiej. Jego życie pokazuje, że poszukiwanie prawdy może stać się drogą prowadzącą człowieka do samego Boga. Urodził się w pogańskiej rodzinie w Flavia Neapolis, na terenie dzisiejszego Nablusu w Palestynie. Od młodości interesował się filozofią i poszukiwał odpowiedzi na najważniejsze pytania dotyczące świata, człowieka, duszy i sensu życia. Studiował różne systemy filozoficzne swojej epoki, między innymi stoicyzm, arystotelizm, pitagoreizm i platonizm. Szczególnie bliska była mu filozofia Platona, ponieważ dostrzegał w niej pragnienie poznania rzeczywistości przekraczającej świat materialny. Mimo zdobytej wiedzy nie odnalazł jednak pełnego zaspokojenia swoich poszukiwań. Przełomem w jego życiu było spotkanie ze starszym człowiekiem, o którym wspomina w swoim dziele "Dialog z Żydem Tryfonem". Rozmówca wskazał mu na proroctwa Starego Testamentu i zapowiedzi przyjścia Chrystusa. Justyn odkrył wówczas, że prawdziwa mądrość i pełnia prawdy znajdują się w Jezusie Chrystusie.

Około 130 roku przyjął chrześcijaństwo. Nie porzucił jednak filozoficznego sposobu myślenia. Przeciwnie – zaczął wykorzystywać swoją wiedzę, aby wyjaśniać prawdy wiary i ukazywać, że chrześcijaństwo nie jest sprzeczne z rozumnym poszukiwaniem prawdy. Przybył do Rzymu, gdzie nauczał i prowadził dyskusje z przedstawicielami różnych nurtów filozoficznych. Bronił chrześcijan przed niesprawiedliwymi oskarżeniami, tłumaczył sens Eucharystii, modlitwy i życia wspólnotowego. Pozostawił po sobie ważne pisma, między innymi "Apologię" oraz wspomniany "Dialog z Żydem Tryfonem". Jego działalność nie pozostała bez konsekwencji. W czasach prześladowań chrześcijan został oskarżony przed władzami rzymskimi. Przed prefektem Rustykiem odmówił złożenia ofiary pogańskim bóstwom i wyrzeczenia się Chrystusa. Za wierność wierze został skazany na śmierć. Około 165 roku poniósł męczeństwo przez ścięcie mieczem wraz z grupą swoich uczniów.

Święty Justyn jest przykładem człowieka, który nie przestał szukać prawdy, a kiedy ją odnalazł, pozostał jej wierny aż do końca. Przypomina nam, że wiara i rozum nie muszą ze sobą konkurować, lecz mogą wzajemnie się uzupełniać. Uczy nas odwagi w wyznawaniu Chrystusa, także wtedy, gdy wymaga to osobistego świadectwa i poświęcenia.

Święta Wiktoryna Męczennica (Sancta Victorina Martyr) – dziewica wierna Chrystusowi

Święta Wiktoryna, znana również w tradycji jako Wiktoria, należy do grona wczesnochrześcijańskich męczennic. Jej postać jest związana z tradycją chrześcijańską starożytnego Rzymu i terenów Sabiny.

Według przekazów hagiograficznych żyła w III wieku, w czasach, gdy chrześcijanie byli narażeni na prześladowania ze strony władz rzymskich. Miała pochodzić z zamożnej rodziny i być zaręczona z człowiekiem, który nie podzielał jej wiary. Wiktoryna zdecydowała się jednak oddać swoje życie Bogu. Złożyła ślub czystości i postanowiła pozostać wierna Chrystusowi, rezygnując z planowanego małżeństwa. Jej decyzja spotkała się ze sprzeciwem otoczenia. Według tradycji odrzucony narzeczony oskarżył ją przed władzami, co doprowadziło do jej uwięzienia i męczeńskiej śmierci.

Nie znamy wszystkich szczegółów jej życia, jednak najważniejsze przesłanie tej postaci pozostaje czytelne: Wiktoryna nie zgodziła się na to, aby zewnętrzne naciski odebrały jej wolność wyboru i wierność Bogu. Jej kult jest bardzo dawny. Wizerunek świętej łączonej z tą tradycją pojawia się między innymi w sztuce wczesnochrześcijańskiej. Jej wspomnienie jest obchodzone w różnych tradycjach lokalnych w odmiennych terminach.

Święta Wiktoryna przypomina nam o wartości wierności własnemu powołaniu. Uczy, że świętość wymaga odwagi, konsekwencji i zaufania Bogu, nawet jeśli nasze wybory nie spotykają się ze zrozumieniem innych ludzi.

Święta Elżbieta (Sancta Elisabeth)

Wśród relikwii znajdujących się w lewej gablocie znajduje się również relikwia opisana imieniem św. Elżbiety. Niestety zachowane oznaczenie nie pozwala na jednoznaczne ustalenie, o którą świętą Elżbietę chodzi. W historii Kościoła spotykamy wiele wyjątkowych kobiet noszących to imię. Wśród nich szczególne miejsce zajmuje św. Elżbieta Węgierska, znana z niezwykłej troski o ubogich i chorych, oraz św. Elżbieta, matka św. Jana Chrzciciela, która z wielką wiarą przyjęła Boży dar macierzyństwa.

Nie chcąc przypisywać relikwii konkretnej osobie bez potwierdzenia, zachowujemy oryginalne określenie. Samo imię świętej przypomina nam jednak o wielkiej tradycji kobiet, które przez miłość, pokorę i służbę drugiemu człowiekowi realizowały Ewangelię w swoim życiu.

Święty Antoni Opat (Sanctus Antonius Abbas) – ojciec życia pustelniczego

Święty Antoni Wielki, nazywany również Antonim Opatem lub Pustelnikiem, żył w latach około 251–356 w Egipcie. Jest jedną z najważniejszych postaci początków życia monastycznego i jednym z ojców chrześcijańskiego życia pustelniczego.

Pochodził z zamożnej rodziny chrześcijańskiej. Po śmierci rodziców, słuchając słów Ewangelii, które wzywają do całkowitego zawierzenia Bogu i troski o ubogich, zdecydował się rozdać swój majątek potrzebującym. Postanowił opuścić dotychczasowe życie i poświęcić się modlitwie. Zamieszkał na pustyni, gdzie prowadził życie pełne wyrzeczeń, ciszy i skupienia. Nie szukał rozgłosu ani uznania. Pragnął przede wszystkim zbliżyć się do Boga. Jego codzienność była nieustanną walką o zachowanie wiary, pokory i czystości serca. Tradycja opisuje liczne pokusy i duchowe zmagania, których doświadczał na pustyni. Antoni uczył, że prawdziwa walka człowieka nie toczy się jedynie z tym, co zewnętrzne, ale przede wszystkim w jego własnym sercu. Potrzeba wytrwałości, modlitwy i zaufania Bogu, aby zwyciężać pokusy i nie ulegać złu. Z czasem wokół Antoniego zaczęli gromadzić się uczniowie, którzy pragnęli naśladować jego sposób życia. Stał się dla nich duchowym przewodnikiem i nauczycielem. Choć sam wybierał samotność, jego życie dało początek wielkiej tradycji chrześcijańskiego monastycyzmu.

Wspomnienie liturgiczne św. Antoniego obchodzimy 17 stycznia.

W ikonografii przedstawiany jest najczęściej w stroju pustelnika, z laską zakończoną krzyżem Tau, a niekiedy także z dzwoneczkiem i świnią. Jest patronem między innymi zwierząt domowych i hodowlanych, rolników oraz osób dotkniętych chorobami skóry. Z jego imieniem wiąże się również określenie "ogień świętego Antoniego", odnoszące się historycznie do choroby wywoływanej przez zatrucie sporyszem.

Święty Antoni przypomina nam, że w świecie pełnym pośpiechu i hałasu potrzebujemy ciszy, modlitwy i czasu dla Boga. Jego życie pokazuje, że prawdziwe bogactwo człowieka nie zależy od posiadanych dóbr, lecz od tego, jak bardzo potrafi otworzyć swoje serce na Boga.

Święta Teresa (Sancta Teresia)

W gablocie znajduje się również relikwia opisana imieniem św. Teresy. Zachowane określenie nie pozwala jednak na szczegółową identyfikację konkretnej świętej. W dziejach Kościoła szczególne miejsce zajmuje kilka świętych noszących to imię. Należą do nich między innymi św. Teresa z Ávili – wielka mistyczka, reformatorka Karmelu i doktor Kościoła, św. Teresa od Dzieciątka Jezus – karmelitanka, która ukazała małą drogę dziecięcego zawierzenia Bogu, oraz św. Teresa Benedykta od Krzyża, czyli Edyta Stein – filozof i karmelitanka, która poniosła śmierć w Auschwitz. Każda z tych kobiet realizowała świętość w inny sposób, ale wszystkie łączyło całkowite oddanie Bogu i głęboka miłość do Chrystusa.

Bez dodatkowych informacji nie możemy przesądzić, której z nich dotyczą przechowywane w naszej świątyni relikwie. Warto jednak pamiętać, jak wiele duchowego bogactwa kryje się w historii świętych noszących to imię.

Święta Julianna Męczennica (Sancta Iuliana Martyr) – odważna świadek wiary

Święta Julianna z Nikomedii to jedna z najbardziej znanych wczesnochrześcijańskich męczennic. Według tradycji żyła na przełomie III i IV wieku, w czasach prześladowań chrześcijan za panowania cesarza Dioklecjana.

Urodziła się około 285 roku w rodzinie pogańskiej. Według przekazów jej ojciec nosił imię Afrykanus. Julianna przyjęła chrześcijaństwo i potajemnie została ochrzczona. Jej wiara stopniowo stawała się najważniejszą wartością w życiu. Była zaręczona z człowiekiem o imieniu Eleuzjusz, który zajmował wysokie stanowisko w administracji rzymskiej. Julianna odmówiła jednak zawarcia małżeństwa, ponieważ jej narzeczony nie podzielał wiary chrześcijańskiej. Nie chciała budować przyszłości z człowiekiem, który nie szanowałby jej najgłębszych przekonań. Jej decyzja wywołała sprzeciw ojca i narzeczonego. Według tradycji została poddana brutalnym prześladowaniom, torturom i więzieniu. Nie wyrzekła się jednak Chrystusa. Hagiograficzne przekazy opisują jej niezwykłą odwagę wobec cierpienia i niezłomność w wyznawaniu wiary. Ostatecznie poniosła śmierć męczeńską przez ścięcie mieczem, około 304 roku. Tradycja podkreśla również, że jej świadectwo miało poruszyć wielu świadków, którzy dzięki jej postawie zainteresowali się chrześcijaństwem. Jej wspomnienie w Kościele katolickim przypada 16 lutego. W ikonografii przedstawiana jest niekiedy z narzędziami męki lub symbolem zwycięstwa nad złem.

Święta Julianna jest przykładem odwagi i niezłomności. Pokazuje, że wiara nie jest jedynie deklaracją, ale decyzją, która wpływa na całe życie człowieka. Przypomina, że nawet w najtrudniejszych okolicznościach można pozostać wiernym Chrystusowi.

Oprócz relikwii umieszczonych w gablotach wotywnych w naszej świątyni znajdują się również relikwiarze świętych i błogosławionych, których życie jest szczególnie związane z troską o człowieka cierpiącego, chorego i potrzebującego pomocy.

Święty Kamil de Lellis – patron chorych i cierpiących

Święty Kamil de Lellis żył w latach 1550–1614. Był włoskim kapłanem, założycielem Zakonu Kleryków Regularnych Posługujących Chorym, znanych jako kamilianie. Jego życie jest niezwykłym świadectwem tego, że nawet trudna i bolesna przeszłość nie zamyka człowiekowi drogi do świętości. Urodził się 25 maja 1550 roku w Bucchianico we Włoszech. Jego młodość nie była łatwa. Wcześnie stracił matkę, a później związał się z wojskiem. Prowadził życie dalekie od ideałów chrześcijańskich. Zmagał się z uzależnieniem od hazardu, które doprowadziło go do utraty majątku i wielu życiowych trudności.

Przełom nastąpił, gdy zetknął się z franciszkanami i rozpoczął głęboką refleksję nad swoim życiem. Podczas pobytu w klasztorze w Manfredonii doświadczył nawrócenia. Zrozumiał, że potrzebuje całkowicie zmienić swoje życie i oddać je Bogu. Pragnął zostać franciszkaninem, jednak z powodu problemów zdrowotnych nie mógł zrealizować tego zamiaru. Trafił do Rzymu, gdzie zetknął się z dramatyczną sytuacją chorych przebywających w szpitalu św. Jakuba. Dostrzegł, jak wielu cierpiących ludzi pozostaje bez odpowiedniej opieki, troski i ludzkiego współczucia. To doświadczenie stało się początkiem jego szczególnego powołania. Kamil zaczął poświęcać coraz więcej czasu chorym. Nie ograniczał się do wykonywania obowiązków pielęgniarskich. Pragnął, aby każdy cierpiący człowiek był traktowany z szacunkiem, delikatnością i miłością, tak jak sam Chrystus. Z czasem zgromadził wokół siebie grupę mężczyzn, którzy podzielali jego pragnienie służenia chorym. W 1582 roku rozpoczął działalność wspólnoty, która później przekształciła się w zakon kamilianów.

Kamil uczył, że chory człowiek nie jest ciężarem, ale osobą, w której można spotkać cierpiącego Chrystusa. Jego duchowość opierała się na miłosierdziu, bezinteresowności i szacunku wobec ludzkiego cierpienia. Zmarł 14 lipca 1614 roku. Został kanonizowany w 1746 roku. Jest patronem chorych, szpitali, pielęgniarzy i pracowników służby zdrowia.

Święty Kamil przypomina nam, że świętość nie zawsze rozpoczyna się od doskonałości. Czasem rodzi się z nawrócenia, z odkrycia własnych słabości i z decyzji, aby odtąd żyć dla innych. Jego przykład uczy, że prawdziwa miłość do Boga wyraża się w konkretnych czynach miłosierdzia.

Błogosławiony Alojzy Tezza – kapłan, który całe życie poświęcił chorym

Błogosławiony Alojzy Tezza (Luigi Tezza) żył w latach 1841–1923. Był włoskim kapłanem i zakonnikiem ze zgromadzenia kamilianów. Jego życie stanowi piękny przykład cichej, wytrwałej służby Bogu i człowiekowi.

Urodził się 1 listopada 1841 roku w Conegliano we Włoszech. W młodym wieku wstąpił do zakonu kamilianów, którego duchowość opierała się na trosce o chorych i cierpiących. Po przyjęciu święceń kapłańskich podejmował liczne obowiązki duszpasterskie, formacyjne i organizacyjne. Wyróżniał się głęboką modlitwą, pokorą oraz niezwykłym oddaniem ludziom potrzebującym pomocy. Był przekonany, że troska o człowieka chorego jest jednym z najważniejszych sposobów realizowania Ewangelii. Szczególnym momentem jego działalności było spotkanie z błogosławioną Józefiną Vannini. Wspólnie podjęli dzieło założenia żeńskiego zgromadzenia zakonnego – Córek św. Kamila, którego misją stała się służba chorym, cierpiącym i potrzebującym opieki. Alojzy Tezza przez wiele lat pracował również w Peru, gdzie rozwijał działalność kamiliańską i posługiwał ludziom ubogim. Nie szukał zaszczytów ani uznania. Był człowiekiem modlitwy, cierpliwości i odpowiedzialności za powierzonych mu ludzi.

Zmarł w Limie w Peru 26 września 1923 roku. Został beatyfikowany przez papieża Jana Pawła II w 2001 roku. Błogosławiony Alojzy Tezza pozostawił po sobie niezwykłe świadectwo kapłańskiej i zakonnej wierności. Przypomina, że wielkie dzieła Kościoła często rodzą się z małych, codziennych decyzji podejmowanych z miłości do Boga i drugiego człowieka. Jego obecność wśród relikwii znajdujących się w naszej świątyni jest szczególnie wymowna w kontekście charyzmatu kamiliańskiego – duchowości, która uczy dostrzegania w każdym chorym człowieku oblicza Chrystusa.

Błogosławiona Aniela Salawa – świętość ukryta w codzienności

Błogosławiona Aniela Salawa żyła w latach 1881–1922. Jest jedną z pięknych postaci polskiej duchowości XX wieku. Jej życie pokazuje, że świętość nie musi wiązać się z wielkimi stanowiskami, rozgłosem czy nadzwyczajnymi osiągnięciami. Może rozwijać się w zwyczajnej pracy, pokorze, modlitwie i całkowitym oddaniu Bogu.

Urodziła się 9 września 1881 roku w Sieprawiu koło Krakowa, w wielodzietnej rodzinie chłopskiej. Od najmłodszych lat była przyzwyczajona do pracy, obowiązkowości i troski o innych. Nie pochodziła z zamożnego domu, a jej życie nie było łatwe. W młodości wyjechała do Krakowa, gdzie podjęła pracę jako służąca. Było to zajęcie wymagające dużego poświęcenia, cierpliwości i pokory. Aniela wykonywała swoje obowiązki sumiennie, traktując codzienną pracę jako przestrzeń spotkania z Bogiem. Nie ograniczała swojej wiary do modlitw i praktyk religijnych. Starała się żyć Ewangelią w codziennych relacjach, być uczciwa, życzliwa i pomocna. Szczególną troską otaczała ludzi ubogich i potrzebujących. Zwracała uwagę na tych, których inni często nie dostrzegali. Ważnym elementem jej życia duchowego była głęboka miłość do Eucharystii i nabożeństwo do Chrystusa cierpiącego. Jej duchowość była prosta, ale niezwykle głęboka. W codziennych trudnościach starała się odnajdywać sens i łączyć swoje cierpienia z męką Chrystusa.

Wstąpiła do Trzeciego Zakonu św. Franciszka, pragnąc jeszcze pełniej realizować ideały ewangelicznego ubóstwa, pokory i miłości. Ostatnie lata jej życia były naznaczone ciężką chorobą i cierpieniem. Nie utraciła jednak wiary ani zaufania Bogu. Zmarła 12 marca 1922 roku w Krakowie. Papież Jan Paweł II beatyfikował ją 13 sierpnia 1991 roku podczas Mszy Świętej odprawionej na krakowskim Rynku Głównym. Błogosławiona Aniela Salawa jest szczególnym przykładem świętości realizowanej w zwyczajnym życiu. Nie była osobą znaną ani wpływową. Była kobietą pracy, modlitwy i wielkiego serca.

Jej historia przypomina nam, że każdy zawód, każde zajęcie i każda codzienna sytuacja mogą stać się miejscem spotkania z Bogiem. Nie trzeba dokonywać rzeczy wielkich w oczach świata, aby być wielkim w oczach Boga.

Uroczystość Wszystkich Świętych to także czas szczególnej pamięci o naszych bliskich zmarłych. W dniu 1 listopada o godz. 14.00 udaliśmy się na cmentarz komunalny w Białej, aby wspólnie modlić się za tych, którzy poprzedzili nas w drodze do wieczności. Wspólna modlitwa na cmentarzu jest wyrazem naszej wiary w życie wieczne i miłości, która nie kończy się wraz ze śmiercią. Stajemy przy grobach rodziców, dziadków, rodzeństwa, przyjaciół, sąsiadów i wszystkich tych, których nosimy w sercach.

Przez cały tydzień będziemy odwiedzać cmentarze, modląc się za zmarłych i polecając ich Bożemu miłosierdziu. Zachęcamy wszystkich parafian do włączenia się w tę modlitwę. Niech nawiedzanie grobów nie ogranicza się jedynie do zapalenia znicza i złożenia kwiatów. Niech będzie przede wszystkim spotkaniem z Bogiem w modlitwie za tych, którzy potrzebują naszego duchowego wsparcia.

W pierwszych dniach listopada Kościół szczególnie zachęca wiernych do uzyskiwania odpustów zupełnych, które można ofiarować za zmarłych. W dniach od 1 do 8 listopada można uzyskać odpust zupełny za dusze w czyśćcu cierpiące poprzez pobożne nawiedzenie cmentarza i modlitwę za zmarłych. Wymagane są również zwykłe warunki uzyskania odpustu:

– konieczne jest odrzucenie przywiązania do jakiegokolwiek grzechu, nawet powszedniego.

– jeśli jest potrzebna do odzyskania stanu łaski uświęcającej. Jedna spowiedź może wystarczyć do uzyskania wielu odpustów.

– związane z każdym uzyskiwanym odpustem zupełnym.

– można odmówić na przykład "Ojcze nasz" i "Wierzę w Boga".

– szczególnie w dniach 1–8 listopada.

Odpust zupełny można uzyskać raz dziennie i ofiarować go za jedną osobę zmarłą.

To wyjątkowa możliwość okazania miłości tym, którzy odeszli. Nasza modlitwa, Eucharystia i ofiarowane odpusty są wyrazem duchowej więzi, która łączy nas ze zmarłymi.

Pierwsze dni listopada przypominają nam o niezwykłej prawdzie naszej wiary. Kościół nie kończy się na tym, co widzimy tutaj, na ziemi. Jesteśmy częścią jednej wspólnoty obejmującej wiernych pielgrzymujących na ziemi, dusze oczekujące pełnego zjednoczenia z Bogiem oraz świętych cieszących się chwałą nieba. W Uroczystość Wszystkich Świętych patrzymy na tych, którzy osiągnęli już cel swojej ziemskiej drogi. Ich życie pokazuje nam, że świętość jest możliwa i że każdy człowiek, niezależnie od swojej historii, może odpowiedzieć na Boże wezwanie. We Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych pamiętamy natomiast o tych, którzy potrzebują naszej modlitwy. Stajemy przy ich grobach z wdzięcznością, miłością i nadzieją na ponowne spotkanie w domu Ojca.

Niech relikwie świętych obecne w naszej świątyni będą dla nas nie tylko cennym dziedzictwem, ale przede wszystkim zaproszeniem do naśladowania ich wiary, odwagi i miłości. Niech ich wstawiennictwo umacnia nas w codziennym budowaniu świętości.

A naszych zmarłych polecajmy nieustannie Bożemu miłosierdziu.

Niech święci wypraszają nam łaskę świętego życia, a naszym zmarłym – dar życia wiecznego.

Wieczny odpoczynek racz im dać, Panie, a światłość wiekuista niechaj im świeci. Niech odpoczywają w pokoju wiecznym. Amen.