Madagaskar: święcenia kapłańskie

18 października był dla nas dniem szczególnej radości i wdzięczności. W Fianarantsoa na Madagaskarze dwóch oblatów Maryi Niepokalanej z naszymi 3 współbraćmi przyjęli święcenia kapłańskie. To ważne wydarzenia dla całej naszej zakonnej rodziny, a zarazem piękny znak, że dzieło misyjne, które od dziesięcioleci rozwijamy na Czerwonej Wyspie, przynosi kolejne owoce.

Święcenia prezbiteratu przyjęli Philantrope Auguste Razafindramandohy, Tantelison Ruphin Raherimandimby oraz Joseph Michel Rakotonjanahary. Sakramentu udzielił im bp Marek Ochlak OMI, biskup diecezji Fenoarivo Atsinanana i polski misjonarz od lat związany z Madagaskarem. W uroczystości uczestniczył również nasz prowincjał, o. Roman Zając. Eucharystii przewodniczył arcybiskup Fianarantsoa wraz z arcybiskupem koadiutorem.

Za każdym z naszych nowych kapłanów stoi osobista historia, rodzina i wieloletnia droga formacji. Philantrope Auguste Razafindramandohy dorastał w domu, w którym ważne miejsce zajmowały wiara i troska o innych. Jego ojciec był nauczycielem i katechistą, a matka pielęgniarką. Pragnienie służenia chorym i ubogim towarzyszyło mu jeszcze przed wstąpieniem do naszego zgromadzenia.
Joseph Michel Rakotonjanahary, pochodzący z Sahamadio, również przeszedł drogę naznaczoną osobistymi doświadczeniami i odpowiedzialnością za bliskich. Tantelison Ruphin Raherimandimby, podobnie jak jego współbracia, przez lata przygotowywał się do kapłaństwa, a ważnym etapem jego formacji była Polska. Auguste i Ruphin przyjęli święcenia diakonatu 25 maja 2025 roku w Polsce. Nie długo po tym święcenia diakonatu przyjął  Michel.

Uroczystości na Madagaskarze mają wyjątkowy charakter. W celebracji uczestniczą nie tylko kandydaci do święceń i ich współbracia, ale również rodziny, przyjaciele i lokalne wspólnoty. Śpiew, taniec i zaangażowanie bliskich nadają liturgii szczególną oprawę. Jednym z charakterystycznych elementów jest obrzęd testimonium. Kandydaci opowiadają wówczas o swoim życiu i drodze powołania, a następnie otrzymują błogosławieństwo rodzin, które kropią ich wodą święconą. W ten sposób podkreśla się, że powołanie dojrzewa pośród ludzi i pozostaje związane ze wspólnotą, z której człowiek wyrasta.

Cała Eucharystia połączona ze święceniami trwała około pięciu godzin. Był to czas wspólnej modlitwy, wzruszenia i radości. Choć sposób przeżywania liturgii na Madagaskarze różni się od tego, do którego jesteśmy przyzwyczajeni w Polsce, jej centrum pozostaje niezmienne: Chrystus i wspólnota zgromadzona wokół Niego.

Przyjęcie święceń oznacza dla naszych współbraci rozpoczęcie nowego etapu służby. Będą sprawować Eucharystię, głosić słowo Boże i udzielać sakramentów, ale ich posługa pozostanie również związana z tym, co stanowi serce naszego charyzmatu — troską o ludzi cierpiących. Święty Kamil de Lellis uczył nas dostrzegać w chorym samego Chrystusa. To wezwanie pozostaje aktualne szczególnie tam, gdzie dostęp do opieki medycznej jest ograniczony, a choroba często oznacza cierpienie całej rodziny. Obecność przy chorym, uważne wysłuchanie, modlitwa i konkretna pomoc są nieodłączną częścią naszej misji. Dlatego święcenia naszych współbraci są nie tylko powodem do radości, ale także przypomnieniem o odpowiedzialności, którą podejmują. Prosimy Boga, aby umacniał ich w powołaniu i pomagał im wiernie realizować charyzmat miłosiernej służby.

Niech posługa O. Philantrope'a Auguste'a MI, O. Tantelisona Ruphina MI i O.  Josepha Michela MI przynosi obfite owoce. Niech pozostaną blisko Chrystusa i ludzi, szczególnie tych, którzy najbardziej potrzebują obecności, nadziei i miłosierdzia.